هو عليّ بن ابى طالب ، قال : على أيّ حال أعطاكه ؟ قال : أعطانيه و هو راكع ، فقال رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و سلم : ( إنما وليكم اللّه و رسوله و الذين آمنوا الذين يقيمون الصلاة و يؤتون الزكاة و هم راكعون ) . ابن عباس راجع به آيه : « انما وليكم اللّه و رسوله » گفت : گروهى از تازه مسلمانان اهل كتاب را كه از جمله آنها عبد اللّه بن سلام و اسد و اسيد و ثعلبه بودند ، خداوند دستور داده بود كه دوستى با يهود و نصارى را قطع كنند و آنان نيز چنين كرده بودند . بنى قريظه و بنى نضير گفتند : ما را چه شده كه اهل دين محمد را دوست بداريم در حالى كه آنان از ما و از دين ما بريده‌اند ؟ پس سوگند به خدايى كه به او سوگند مىخورند هيچ كس از ما با هيچ كدام از آنها كه وارد دين محمد شده‌اند سخن نگويد . عبد اللّه بن سلام و اصحاب او شكايت نزد پيامبر خدا بردند و گفتند : بر ما سخت مىگذرد و ما به سبب دورى منازل نمىتوانيم با اصحاب تو همنشينى كنيم ، در اين هنگام كه آنان به پيامبر شكايت مىكردند ، اين آيه نازل شد : « انما وليكم اللّه و رسوله » و پيامبر اين آيه را بر آنان قرائت كرد ، آنها گفتند : به خدا و به رسول خدا و به مؤمنين راضى هستيم . گفت : در اين هنگام بلال براى نماز اذان گفت و پيامبر و مردم وارد مسجد شدند و نماز مىخواندند ، بعضى در حال قيام و برخى در حال ركوع و برخى در حال سجود بودند . فقيرى دور مىزد و سؤال مىكرد ، پيامبر او را به سوى خود خواند و گفت : آيا كسى چيزى به تو داده است ؟ گفت : آرى . گفت : آن چيست ؟ گفت : انگشتر نقره . گفت : چه كسى آن را به تو داده ؟ گفت : اين شخص كه در حال قيام است . پيامبر نگاه كرد و ديد او علىّ بن ابى طالب ( ع ) است ، پس گفت : در چه حالتى آن را به تو داد ؟ گفت : در حالى كه در ركوع بود به من داد ، پيامبر گفت : « انما وليكم اللّه و رسوله و الذين آمنوا الذين يقيمون الصلاة و يؤتون الزكوة و هم راكعون » . 237 - شبيه همين مضمون با سند ديگرى هم از ابن عباس نقل شده و در پايان آمده كه حسان بن ثابت در اين باره چنين سروده است :